Η φετινή 8η Μάρτη, μέρα ταυτισμένη με τους γυναικείους εργατικούς αγώνες, δεν μπορεί παρά να σημαδεύεται από το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα.
Του Γ. Ρόδη, υπεύθυνου τύπου και δημοσίων σχέσεων της ΠΟΕ - ΔΟΥ και μέλους της Αυτόνομης Κίνησης Εφοριακών
Δεν μπορεί παρά να είναι μέρα τιμής και κάλεσμα σε αγώνα για τις πέντε εργάτριες που κάηκαν ζωντανές, ενώ δούλευαν νυχτερινή βάρδια σε μια παγίδα θανάτου, σε έναν χώρο όπου δεν τηρούνταν τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας.
Σε μια επιχείρηση «πρότυπο» του εγχώριου επιχειρηματικού κόσμου, όπου εργατικά σωματεία καταγγέλλαν ανύπαρκτους ελέγχους, παρεμπόδιση του συνδικαλισμού και εξαντλητική νυχτερινή εργασία.
Οι νεκρές εργάτριες της ‘Βιολάντα’, η Αγάπη Μπουνόβα, η Βασιλική Σκαμπαρδώνη, η Έλενα Κατσαρού, η Σταυρούλα Μπουκουβάλα, η Αναστασία Νασιού, ήταν ως επί τω πλείστων μανάδες που εργάζονταν νυχτερινή βάρδια για να εξασφαλίσουν την επιβίωση των παιδιών τους και την ίδια στιγμή, καλούνταν την ημέρα να επιτελούν την αόρατη στον καπιταλισμό και την πατριαρχία οικιακή και μητρική εργασία, χωρίς καμία ουσιαστική θεσμική αναγνώριση και προστασία.
Η ‘Βιολάντα’ συμπυκνώνει τη σύγχρονη καπιταλιστική δυστοπία για τις εργαζόμενες γυναίκες: εντατικοποίηση, ελαστικά ωράρια, καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων, εργατικά «ατυχήματα», απολύσεις και εκβιασμοί απέναντι σε εγκύους και μητέρες, σεξουαλική παρενόχληση, εργοδοτική τρομοκρατία.
Τα αντεργατικά νομοθετήματα των τελευταίων ετών αποτυπώνουν τη συστηματική υποτίμηση της γυναικείας εργασίας σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης, με την περαιτέρω αποδυνάμωση της προστασίας της εγκυμοσύνης, τη θεσμική ανοχή απέναντι στη σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους δουλειάς, καθώς και την καθιέρωση της εξαντλητικής 13ωρης εργασίας.
Το έγκλημα στη «Βιολάντα» αποτελεί στιγμιότυπο μιας μακράς ιστορίας ταξικής βίας και εκμετάλλευσης και ταυτόχρονα οδυνηρή υπενθύμιση της αναγκαιότητας των γυναικείων εργατικών αγώνων. Από τις εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη το 1857, που απέργησαν ενάντια στα εξαντλητικά ωράρια και τις άθλιες εργασιακές συνθήκες αντιμετωπίζοντας άγρια καταστολή, έως τις υφαντουργίνες στον Πειραιά το 1892 που αμφισβήτησαν έμπρακτα την εργοδοτική αυθαιρεσία και τις νεαρές μετανάστριες του Triangle το 1911 που κάηκαν ζωντανές πίσω από κλειδωμένες εξόδους, εκτυλίσσεται μια συνεχής ιστορία γυναικείας εργασίας, εκμετάλλευσης αλλά και αντίστασης.
Η 8η ΜΑΡΤΗ είναι μέρα αγώνα για τη γυναικεία & την ταξική απελευθέρωση.
Στέλνουμε σινιάλο αλληλεγγύης στις γυναίκες που αντιστέκονται ενάντια στους φασίστες του ICE στις ΗΠΑ, και σε όλες εκείνες ανά τον κόσμο που μάχονται για ζωή, ελευθερία, αξιοπρέπεια. Στεκόμαστε στο πλάι των γυναικών στο Σουδάν, στο Κονγκό και σε κάθε τόπο όπου οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις δολοφονούν, λεηλατούν γη, πόρους και ζωές (όπως η πρόσφατη σφαγή δεκάδων μαθητριών δημοτικού στο Ιράν από αμερικανο-ισραηλινή επίθεση).
