Ανταπόκριση για τις συνθήκες εργασίας στη ΓΔΗΛΕΔ

Στυλ Γραμμάτων
  • ΠΙΟ ΜΙΚΡΑ ΜΙΚΡΑ ΜΕΣΑΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΑ
  • ΠΡΟΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ Helvetica Segoe Georgia Times

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΚΑΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Του συναδέλφου και μέλους της ΑΚΕ Θανάση Καρλατήρα

Οι εικόνες που είναι από την ταράτσα του κτιρίου της ΓΔΗΛΕΔ στο Μοσχάτο.

Ευτυχώς το κτίριο είναι βιοκλιματιστικό.
Όταν λειτουργεί ο «βιοκλιματισμός», το καλοκαίρι τυλιγόμαστε με κουβέρτες αλουμινίου για να μη παγώσουμε και τον χειμώνα κυκλοφορούμε με μπικίνι για να μη λιώσουμε.
Όταν πάλι δεν λειτουργεί, τότε αναδεικνύονται πλήρως τα υψηλά standards και οι καινοτομίες του κτιρίου. Απόλυτη ταύτιση:
βιοκλίμα κτιρίου = εξωτερικό κλίμα.
Βράζει αυγό έξω; Βράζεις αυγά κι εσύ μέσα.
Κοκαλώνεις έξω; Παγοκολώνες μέσα.
 
Τουλάχιστον οι υπάλληλοι της ΓΔΗΛΕΔ είμαστε τυχεροί, γιατί κάθε τόσο γίνεται κάποια εκδήλωση και βλέπουμε χαρτιά υγείας στις τουαλέτες.
Σαπούνι βέβαια δεν έχουμε, γιατί έχουμε μάθει από παιδιά ότι το καλύτερο αντισηπτικό είναι το σάλιο.
Γι’ αυτό μη σας φανεί περίεργο αν μας επισκεφτείτε και δείτε κάποιον να γλείφει τα χέρια του. Το πιθανότερο είναι ότι μόλις βγήκε από την τουαλέτα.
 
Είμαστε επίσης τυχεροί γιατί, για να πάρουμε ένα πακέτο χαρτί Α4, υπογράφουμε με την αστυνομική ή την υπηρεσιακή μας ταυτότητα — είμαστε ευέλικτοι, όχι σαν κάποιες άλλες υπηρεσίες όπου χρειάζεσαι βίζα.
Στο τμήμα μας έχουμε τρεις εκτυπωτές:
ο ένας είναι εκτός λειτουργίας εδώ και χρόνια, γιατί δεν υπάρχουν ανταλλακτικά και αναλώσιμα·
ο δεύτερος είναι επίσης εκτός λειτουργίας, αλλά χρησιμοποιείται ως κουζινάκι, τραπεζάκι και ντουλαπάκι, γιατί είναι πολυμηχάνημα, όχι ένας απλός εκτυπωτής·
και ο τρίτος, που δουλεύει ακόμη, είναι εκτυπωτής 3D, αφού όλα τα χαρτιά βγαίνουν σε σχήμα βεντάλιας, σε πολύ ωραία και διαφορετικά σχέδια.
 
Για να επανέλθω όμως στο κτίριο, έχω ένα μόνο παράπονο.
Επειδή δεν υπάρχουν παράθυρα —ιδίως στα γραφεία του ισογείου— υπάρχουν μέρες που από τον κεντρικό κλιματισμό έρχονται διάφορες μυρωδιές και η ατμόσφαιρα γίνεται τόσο αποπνικτική που μερικές φορές σε πιάνει δύσπνοια.
Προχθές μάλιστα διαφωνούσαμε αν η κάπνα που ερχόταν ήταν από ελιά ή από πεύκο που καιγόταν.
 
Δυστυχώς, όλα αυτά αποτυπώνουν μια κουλτούρα όπου «μαθαίνουμε να ζούμε με το παράλογο».
Κάναμε το παράλογο λογικό και συνηθίσαμε να μην αντιδρούμε, να μην αντιστεκόμαστε, να μη διεκδικούμε.

Και αυτό είναι που με στεναχωρεί περισσότερο απ’ όλα…